సమయం - కాలం (భాగం 2)
భారతీయ వేద వాజ్ఞ్మయంలో కాలం
వేదోపనిషత్తులలో కాలం అంటే ఆ పరతత్త్వమే, ఆ పరబ్రహ్మమే కాలంగా అభివ్యక్తమయ్యింది. ఆ పరబ్రహ్మమే కాలంగానూ, కాలాతీత తత్త్వంగానూ కూడా ఉన్నది. సృష్టిస్థితిలయలు ఈ కాలం ద్వారానే నిర్వహింపబడుతున్నాయి.
భగవద్గీతలో "కాలోస్మి లోక క్షయత్ కృత్ ప్రవృద్ధో ..." (11:32) "నేనే కాలాన్ని సమస్త లోకాలను చివరికి లయం చేసేది నేనే" అని అంటాడు శ్రీకృష్ణ భగవానుడు.
పురాణాలలో కాలం అనేది ఒక చక్రం; యుగాలు, కల్పాలు, మరలా మరలా పునరావృతం అవుతూ ఉంటాయి.
యోగశాస్త్రంలోనూ, వేదాంత శాస్త్రంలోనూ కాలం అనేది ఒక మిథ్య(మాయ); పదార్థానికి, మనసుకు, ఆవల ఉన్నది కేవలం "శాశ్వత ప్రస్తుతం" మాత్రమే.
ఆధ్యాత్మిక చింతన ప్రకారం కాలం అనేది మనలను మనం శరీరంగానూ, మనసుగానూ గుర్తించుకోవడం వల్ల నిజమలా అనిపిస్తుంది. నిగూఢ ధ్యానలోతుల్లో లీనమై ఉన్నప్పుడు కాలం అదృశ్యమైపోతుంది. చేతనకు సంబంధించిన తత్త్వంగా మాత్రమే మిగిలిపోతుంది. ఆధ్యాత్మికత ప్రకారం కాలం అనేది ఒక తెర మాత్రమే; దాని ఆవల ఉన్నదే అసలైన సత్యం; పరమసత్యం.
అమోఘం. అద్భుతం. చక్కని సంక్షిప్తం.
రిప్లయితొలగించండి